Αναχώρηση

Το φεγγάρι είναι για ακόμα μια νύχτα πορτοκαλί…

Κρύβεται πίσω από τις κεραίες και τα καλώδια της επικοινωνίας…

Κάθομαι σε μια πολυθρόνα και το χαζεύω μέσα από το ανοιχτό παράθυρο…

Τα φώτα είναι σβηστά…

Οι μπλε κουρτίνες του δώματος χρωματίζονται με τις ασημιές ανταύγες της Σελήνης…

Στον αέρα πλανάται ο ήχος των νυχτερινών τριζονιών…

Από την απέναντι πολυκατοικία ακούγονται παράσιτα τηλεόρασης…

Ούτε ίχνος ανθρώπινης φωνής…

Σηκώθηκα και πλησίασα το μαύρο κασετόφωνο…

Τράβηξα το συρτάρι του επίπλου και παρατήρησα δεκάδες κασέτες…

Τις άκουγα παλαιότερα…

Διάλεξα μια στην οποία είχα ηχογραφήσει το «Αιγαίο»…

Σύνθεση: Νίκος Αντύπας

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Από το δίσκο «Σαν Ηφαίστειο που Ξυπνά»…

Την έβαλα στη θήκη αναπαραγωγής…

Έψαξα το κομμάτι και ανέβασα την ένταση του ήχου…

Προσπάθησα να σπάσω την σιωπή του ανθρώπου ανάμεσα στο τσιμέντο του ακάλυπτου…

Προσπάθησα να φέρω την αρμύρα του Αιγαίου δίπλα στις οικοδομές…

Προσπάθησα να επικοινωνήσω…

Προσπάθησα…

Μετά από 4 περίπου λεπτά, η κασέτα σταμάτησε να «παίζει»…

Οι άψυχοι ήχοι ήταν και πάλι παρόντες…

Νόμιζα ότι κάποιος θα απαντούσε με ένα άλλο άσμα…

Τίποτα…

Ώρες-ώρες νιώθω αποκλεισμένος στους τέσσερις τοίχους που επέλεξα για σπίτι και αναζητώ την επικοινωνία…

Δεν χάνω την ελπίδα όμως…

Κάθε βράδυ του καλοκαιριού, γύρω στις 10, αναπαράγω και ένα διαφορετικό μουσικό κομμάτι από το κασετόφωνό…

Και πάντα περιμένω μια μουσική απάντηση…

Μέσα από αυτό το blog θα προσπαθήσω να αποτυπώσω κάποιες λυρικές σκέψεις με τη μορφή εικόνων…

Τέλη καλοκαιριού, αρχές φθινοπώρου, τα τραίνα για το πουθενά αρχίζουν να σφυρίζουν το ταξίδι τους…

Κρατώ μια βαλίτσα και ετοιμάζομαι να επιβιβαστώ…

Όνομα: Ομιχλώδης Επισκέπτης

Καταγωγή: Παράλια Αιγαίου

Προορισμός: Χώρα του Πουθενά

Αναζητώ συνταξιδιώτες σε αυτό το ταξίδι…

Περιμένω συνταξιδιώτες…