Ταξίδι

Ξόδεψα μερικά λεπτά για να βρω τη θέση μου στο βαγόνι...
Όταν κάθισα δίπλα στο παράθυρο κατάλαβα ότι άρχισε να βρέχει...
Πλέον το καλοκαίρι πέθαινε...
Οι βροντές έμοιαζαν με επιθανάτιους ρόγχους...
Οι αστραπές έμοιαζαν με εκλάμψεις μνήμης μιας αλλοτινής κατάστασης...
Η καρώ βαλίτσα μου κείτονταν στο δάπεδο της αμαξοστοιχίας...
Αμέσως τη βόλεψα στη διπλανή κενή θέση...
Δεν ήθελα να γεμίσει από κάποια ανεπιθύμητη παρουσία...
Κάποια στιγμή βαρέθηκα να κοιτώ από το παράθυρο και ξεκίνησα να περιεργάζομαι το εσωτερικό του βαγονιού...
Παντού ξύλο και μεταλλικά τελειώματα...
Την εξερεύνηση σταμάτησε ένας ψηλός κύριος που κάθισε απέναντί μου...
Πρέπει να ήταν γύρω στα 50...
Γκριζομάλλης και με σκληρά χαρακτηριστικά...
Είχε και ένα τικ: έβηχε κάθε 27 δευτερόλεπτα...
Ξανά κοίταξα έξω από το παράθυρο...
Άρχισα να κουνώ τα πόδια μου νευρικά...
"Κουράστηκα να περιμένω" σκέφτηκα...
...
...
...
Ξαφνικά το τραίνο άρχισε να κινείται...
Χαμογέλασα και έγειρα στο κάθισμα...
"Καλό μας ταξίδι.... Γκούχ!" ευχήθηκε ο άγνωστος...
Χαμογέλασα ξανά ευγενικά...
Κοίταξα το παράθυρο...
"-Ποιός είναι ο προορισμός σας; Γκούχ!
-Η Χώρα του Πουθενά! Πάω εκεί για να ζήσω περιπέτειες...
-Και εγώ εκεί πάω... Θέλω να νιώσω καλύτερα... Να σταματήσω να έχω... Γκούχ!
-Σχεδιάζεται να γυρίσετε κάποτε;
-Το θέλω αλλά έχω ακούσει πως στη Χώρα του Πουθενά ξεχνάς τα πάντα... Δεν ξέρω αν θα θυμηθώ να γυρίσω πίσω... Γκούχ!"
Χαμογέλασα ακόμη μια φορά, σηκώθηκα και άνοιξα το παράθυρο...
Έμεινα να κοιτάζω την μικρή, παραλιακή και ωχρή πόλη που άφηνα πίσω...
Κάπου εκεί μέσα θα υπήρχε και Αυτή...
Έκλεισα τα μάτια και τη σκέφτηκα να περπατά στην παραλία...
"Γκουχ!"
Επανήλθα...
"-Δε θα ξεχάσω την μικρή πόλη... Θα ξαναγυρίσω κάποτε... Έχω ανθρώπους που με περιμένουν εκεί...Έχω την...
-Γκούχ! Το όνομά της το ξέχασες κιόλας! Είναι από το τραίνο... Επιταχύνει και οι αναμνήσεις μας μένουν πίσω... Κάθισε... Έχουμε δρόμο ακόμα... Στο τέλος του ταξιδιού δε θα θυμάσαι πολλά... Γκουχ!"
Κάθισα...
Ίσως είχε δίκαιο...
Το τραίνο έτρεχε και νιώθαμε μικρές δονήσεις, σα να σκόνταφτε πάνω σε θύμισες...
Στα μισά της διαδρομής άρχισαν και οι ημικρανίες...
Ύστερα έπεσε βαθύ σκοτάδι...
Δεν έβλεπα τίποτα από το παράθυρο...
Κάποιος μου είχε πει πως αυτές τις ώρες το τραίνο βγάζει φτερά...
Σηκώνετε από τις ράγες και πετά κοντά στη Σελήνη...
Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια μου...
Δε θυμόμουν ποιός μου το είχε πει..

Αναχώρηση

Το φεγγάρι είναι για ακόμα μια νύχτα πορτοκαλί…

Κρύβεται πίσω από τις κεραίες και τα καλώδια της επικοινωνίας…

Κάθομαι σε μια πολυθρόνα και το χαζεύω μέσα από το ανοιχτό παράθυρο…

Τα φώτα είναι σβηστά…

Οι μπλε κουρτίνες του δώματος χρωματίζονται με τις ασημιές ανταύγες της Σελήνης…

Στον αέρα πλανάται ο ήχος των νυχτερινών τριζονιών…

Από την απέναντι πολυκατοικία ακούγονται παράσιτα τηλεόρασης…

Ούτε ίχνος ανθρώπινης φωνής…

Σηκώθηκα και πλησίασα το μαύρο κασετόφωνο…

Τράβηξα το συρτάρι του επίπλου και παρατήρησα δεκάδες κασέτες…

Τις άκουγα παλαιότερα…

Διάλεξα μια στην οποία είχα ηχογραφήσει το «Αιγαίο»…

Σύνθεση: Νίκος Αντύπας

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Ερμηνεία: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Από το δίσκο «Σαν Ηφαίστειο που Ξυπνά»…

Την έβαλα στη θήκη αναπαραγωγής…

Έψαξα το κομμάτι και ανέβασα την ένταση του ήχου…

Προσπάθησα να σπάσω την σιωπή του ανθρώπου ανάμεσα στο τσιμέντο του ακάλυπτου…

Προσπάθησα να φέρω την αρμύρα του Αιγαίου δίπλα στις οικοδομές…

Προσπάθησα να επικοινωνήσω…

Προσπάθησα…

Μετά από 4 περίπου λεπτά, η κασέτα σταμάτησε να «παίζει»…

Οι άψυχοι ήχοι ήταν και πάλι παρόντες…

Νόμιζα ότι κάποιος θα απαντούσε με ένα άλλο άσμα…

Τίποτα…

Ώρες-ώρες νιώθω αποκλεισμένος στους τέσσερις τοίχους που επέλεξα για σπίτι και αναζητώ την επικοινωνία…

Δεν χάνω την ελπίδα όμως…

Κάθε βράδυ του καλοκαιριού, γύρω στις 10, αναπαράγω και ένα διαφορετικό μουσικό κομμάτι από το κασετόφωνό…

Και πάντα περιμένω μια μουσική απάντηση…

Μέσα από αυτό το blog θα προσπαθήσω να αποτυπώσω κάποιες λυρικές σκέψεις με τη μορφή εικόνων…

Τέλη καλοκαιριού, αρχές φθινοπώρου, τα τραίνα για το πουθενά αρχίζουν να σφυρίζουν το ταξίδι τους…

Κρατώ μια βαλίτσα και ετοιμάζομαι να επιβιβαστώ…

Όνομα: Ομιχλώδης Επισκέπτης

Καταγωγή: Παράλια Αιγαίου

Προορισμός: Χώρα του Πουθενά

Αναζητώ συνταξιδιώτες σε αυτό το ταξίδι…

Περιμένω συνταξιδιώτες…